รองเง็ง

  • ความเป็นมา

    รองเง็งเป็นศิลปะเต้นรำพื้นเมืองของชาวไทยมุสลิม มีความสวยงามทั้งลีลาการเคลื่อนไหวของเท้า มือ ตัว และการแต่งกายคู่ชายหญิง การเต้นรองเง็งของไทยมุสลิม เป็นการเต้นที่สุภาพ คือไม่มีการถูกเนื้อต้องตัวกัน ผู้ชายสมัครเต้นมีสิทธิ์โค้งผู้หญิงหรือพาร์ทเนอร์ได้ทุกคนแต่ละคนมีลีลาการเต้นไม่เหมือนกัน

  • วิธีการแสดง

    ผู้เต้นรองเเง็งส่วนใหญ่แต่งกายแบบพื้นเมือง ผู้ชายสวมหมวกไม่มีปีกหรือที่เรียกว่าหมวกแขกสีดำ บางที่สีรษะสวมซะตางันหรือโพกผ้าแบบเจ้าบ่าวมุสลิม นุ่งกางเกงขายาว ขากว้างคล้ายกางเกงจีน สวมเสื้อคอกลมแขนยาวผ่าครึ่งอกสีเดียวกับกางเกง แล้วใช้โสร่งแคบ ๆ ยาวเหนือเข่าสวมทับกางเกง เรียกผ้าสิลินังหรือผ้าซาเลนดัง ถ้าเป็นเจ้านายหรือผู้มีเงินมักใช้ผ้าไหมยกดิ้นทองดิ้นเงิน ฐานรองลงมาใช้ผ้าไหมเนื้อดีตาโต ๆ ถัดมาใช้ผ้าธรรมดา ส่วนผู้หญิงสวมเสื้อแขนกระบอกเรียกเสื้อบันดง ลักษณะเสื้อแบบเข้ารูปปิดสะโพก ผ่าอกตลอด ติดกระดุมทองเป็นระยะ สีเสื้อสดสวยและเป็นสีเดียวกับผ้าปาเต๊ะยาวอหรือซอแก๊ะซึ่งนุ่งกรอมเท้า นอกจากนี้ยังมีผ้าคลุมไหล่บาง ๆ สีตัดกับสีเสื้อที่สวม

  • คุณค่าทางแนวคิด/คุณค่าทางการแสดงออก

    การเต้นรองเง็งส่วนใหย่มีชายและหญิงฝ่ายละ 5 คน โดยเข้าแถวแยกชายหญิง ห่างกันพอสมควร ใช้ลีลามือ และลำตัวเคลื่อนไหวไปข้างหน้าข้างหลังให้เข้ากับดนตรี ความสวยงามความน่าดูของศิลปะรองเง็งอยู่ที่การใช้เท้าเต้นให้เข้ากับจังหวะส่วนการร่ายรำเป็นเพียงองค์ประกอบ

  • อุปกรณ์/การเล่น

    1. รำมะนา 2. ฆ้อง 3. ไวโอลิน 4. กีตาร์

รูปภาพประกอบFlashวีดีโอคลิปต์คำบรรยายเอกสาร Acrobat

  • เอกสารอ้างอิง

    หนังสือ สารรนุกรมวัฒนธรรมภาคใต้ ธนาคารไทยพานิชย์

    ที่มา : สำนักศิลปวัฒนธรรม สถาบันราชภัฏนครศรีธรรมราช